Weer mens

15 februari 2021 2 min read No Comments

Weer mens

15 februari 2021 2 min read No Comments

Facebook herinnerende mij enkele dagen geleden aan negen jaar geleden. Het was februari 2012 en we zaten aan de glühwein op het ijs van het Paterswolde meer. De ijzers nog onder de voeten. Een goede winter hadden we toen. Het was ook de laatste goede winter. Het heeft daarna nog wel eens gevroren en de ijsbaan zijn nog wel een paar blauwe maanden opengegaan, maar sindsdien hebben we nooit echt meer op de grote meren kunnen schaatsen. Tot afgelopen weekend.

Destijds vlogen we overal heen. Giethoorn, Appingedam, schaatsen van Visvliet naar Zoutkamp en weer terug. En overal koek en zopie tenten op het ijs waar de buurtbewoners warme chocolade melk en rookworsten verkochten. Gettoblaster waar de klanken van Hollandse C-artiesten uit kwamen en het feest was compleet. Nu moest het allemaal anders. Want Corona. De beleidsmakers in den lande maakten zich van te voren al grote zorgen. Want grote kans dat het overal druk ging worden. En verbieden is dan natuurlijk de oplossing.

Bierkratten op het ijs

Tot een verbod kwam het gelukkig niet maar dicht bij huis schaatsen was het devies. Nou is dat een arbitrair en rekbaar begrip dus werd de auto gestart om de mooiste schaatsplekjes op te zoeken. De Ronervaart was zaterdagmorgen nog niet ontdekt. Naar Zoutkamp schaatsen was niet te doen vanwege het slechte ijs. Op de Jonkersvaart hadden de plaatselijke loonwerkers het ijs dagelijks voorzien van een dus laagje water wat resulteerde in pracht ijs. Met om honderd meter een statafel en een bierkrat op het ijs.

Het Leekstermeer was alleen bij Paviljoen Pool mooi maar na een paar ronden was het daar ook wel bekeken. Het Paterswoldsemeer was daarentegen wel geheel te berijden. Opstappen bij Kaap Hoorn en aan de andere de schaats-through door voor glühweintje of twee. Op de steiger met het geluid van krakend ijs, een strakblauwe hemel en een fel zonnetje was het heerlijk schaatsers kijken. De “professionals” in iets te strakke broeken, de ijshockeyers, de “het licht aan de schaats, niet aan mijn slechte conditie”-types, de wild met de armen zwaaiers, gezinnen, schaatsers met hond, de niet-schaatsers, stadjers, studenten, alles kwam voorbij. Als mijn kameraad mij niet aanspoorde om verder te schaatsen, had ik er nu nog gezeten.

Karmeliet to-go

Op de diepenring in Groningen werd ook geschaatst. Al moest de brandweer af en toe iemand uit een wak onder de bruggen halen. Het leven in de stad was op gang gekomen. Er hing een Koningsdagsfeer. Muziek vanuit studentenkamers, bankstellen op straat, schaatsers op de grachten en biertjes in de hand. Een Karmeliet to-go gleed als zoete honing het keelgat in. Een glimlach van oor tot oor verscheen op het gezicht. En het lichaam stroomde vol endorfine.

Van zo’n dag wordt je weer mens.

Een Karmeliet to-go gleed als zoete honing het keelgat in…

No Comments

Leave a Reply

Ik accepteer de Privacy Policy

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

×