Licht in de Duisternis

25 december 2015 3 min read No Comments

Licht in de Duisternis

25 december 2015 3 min read No Comments

Nog steeds niet fit maar wel weer na een lange nacht slapen ging om 07:00 uur de wekker. Een lekkere warme koude douche moest voor wat meer verkwikking zorgen en even later liepen de stad in op zoek naar een plek voor ons ontbijt. We troffen een echte bakkerij waar verse stokbroden waren gebakken. Een overblijfsel van de Franse kolonisatie enkele decennia geleden. We kochten er een pot jam bij en hebben heerlijk ontbeten.

Ossenkarren

Niet veel later zaten we op de fiets en al snel verlieten we via een zijweg stinkstad nummer zoveel en kwamen terecht op het platteland. Het idyllische plaatje waar we deze reis op geboekt hadden kwam weer tevoorschijn. Ossenkarren kwamen ons tegemoet en we hadden weids uitzicht over de prachtige Cambodjaanse landbouwvelden. We fietsen door naar Wat Phnom Oudong en vervolgens door richting de hoofdstad van Cambodja Phnom Penh. De route was echt prachtig. Over landerijen en langs een groot meer waarachter de skyline van Phnom Penh te zien was. Onderweg stopten we voor een lunch in een klein dorpje waar we een kip van het spit uit zochten en gebakken bananen en gebakken zoete aardappelen aten. Voor het eerst sinds een paar dagen heb ik weer heerlijk kunnen genieten van de Cambodjaanse keuken.

Tegen het asfalt

Phnom Penh is een gigantische stad met ruim anderhalf miljoen inwoners en dus zat er niks anders op dan de laatste 15 kilometers door stedelijk gebied te rijden. Een noodzakelijk kwaad. We kwamen terecht in files en chaos, maar sloegen ons er door heen tot op ruim 800 meter van het hotel. Een scooter met vier (!!!) personen erop kon de bocht niet nemen, een tikte tegen de achterkant van de fiets van Lisette die tegen het asfalt ging. De altijd zo aardige mensen in Azië namen niet eens de moeite om te kijken hoe het met Lisette was. Ook naar de door hen verloren vuilniszak, geen idee wat erin zat, keken ze niet meer na om. Een paar schaafplekken, wat blauwe plekken en een scheef stuur waren het gevolg. Bovenop de schrik natuurlijk, want die zat er ook goed in.

EHBO

Met mijn eerste hulp tasje en mijn ehbo ervaring geleerd van enkele afleveringen van Medisch Centrum West lapte ik Lisette weer op. Frits boog het stuur weer echt en samen liepen we laatste meters naar het hotel. Een goed, schoon hotel met een ruime kamer in een rustige gelegen zijstraat. Heel wat anders dan een bed op de middenberm van de A7 zoals de nacht ervoor. In het hotel zijn alle wonden nog een goed uitgespoeld en behandeld met de jodium van mede reiziger Gerrit. Een lapje gaas erover en niks meer aan doen.

NO NO NO NO

Die avond gingen we de stad in om een hapje te eten. Nog agressiever dan in Seam Riep riepen en schreeuwden tuktuk chauffeurs naar ons. En niet alleen Tuktuk chauffeurs. Op zoek naar een leuk eettentje liep ik alleen een straat in, komt er een onguur type naast me rijden op z’n scootertje.
“What do you need, sir?” “Nothing”
“Lady’s?” “No”
“Opium?” “No”
“Small young lady?” “NO NO NO NO!!!”
En weg was hij. Walgelijk. Nog walgelijker is het feit is dat er dus mensen hier komen die dus daadwerkelijk op zijn laatste verzoek in gaan…

Mekong

We aten bij een restaurantje aan de kade met uitzicht op de Tonlé Saprivier. Dezelfde rivier waar we eerder deze week per boot over heen gingen. Deze rivier ontstaat in het Tonlé Sapmeer en komt even verder in Phnom Penh uit in de Mekong, de belangrijkste rivier in Azië. Na het diner liepen we nog een stuk over de kade en langs het koninkrijk paleis, waar de koning graag liet zien wie hier in Cambodja het licht in de duisternis is.

No Comments

Leave a Reply

Ik accepteer de Privacy Policy

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.




Recent Stories




Advertentie




De Bitse Catering




Advertentie

×